przygotowanie materiałów tekstowych do druku.  obejmuje ona redakcyjne opracowanie merytoryczne i stylistyczne treści oraz opracowanie techniczno-typograficzne (uwagi i wskazówki dotyczące sposobu składania, łamania i drukowania)

druk okolicznościowy, mający charakter użytkowy np. afisz, zaproszenie, cennik, formularz, etykieta itp.

to jednolite tło, nałożone farbą dowolnego koloru w ilości dokładnie 100%. W poligrafii efektem apli jest jednolita powierzchnia druku, czyli pełne krycie.

czynność introligatorska polegająca na odciśnięciu rowka w miejscu zagięcia papieru czy kartonu. Celem bigowania jest ułatwienie zginania oraz składania papieru lub kartonu. Stosowane również bywa w celu dekoracyjnym.

drukowany wyrób poligraficzny o charakterze nieperiodycznym. Najczęściej jest produktem komercyjnym, reklamującym różne usługi, produkty, miejsca, wydarzenia itp. W nomenklaturze bibliotekarskiej i księgarskiej broszura posiada nie więcej niż 48 stron (nie wliczając okładki), w terminologii poligraficznej, natomiast, nie więcej niż 4 arkusze drukarskie lub 64 strony. Czasami za broszurę przyjmuje się również druk składający się z jednego arkusza, falcowanego tak, by otrzymać 4, 6 lub więcej stron.

Źródło: http://www.slownik_poligrafii.slownik.org.pl

zestaw czterech podstawowych kolorów farb drukarskich stosowanych powszechnie w druku kolorowym w poligrafii. C - cyjan (ang. Cyan), M - magenta, (ang. Magenta), Y - żółty (ang. Yellow), K - czarny (ang. blacK). Barwy wynikowe w metodzie CMYK otrzymuje się poprzez łączenie barw podstawowych w proporcjach od 0% do 100%. Farby CMYK są barwnikami (substancja barwiąca przepuszczająca światło) dlatego też łączy się je poprzez nakładanie warstwami, a nie mieszanie. Tak więc na kolory budowane wg CMYK należy patrzeć jak na warstwy kolorowej, przepuszczającej światło folii.

(Desktop Publishing) ogół czynności związanych z przygotowaniem na komputerze materiałów, które zostaną powielone metodami poligraficznymi. Inaczej mówiąc DTP jest to komputerowe przygotowanie do druku, od stworzenia projektu, po zastosowanie naświetlarek, czy maszyn drukarskich.

Źródło: http://www.activestudio.com.pl/slownik.htm

(złamywanie) to zespół czynności związanych z zaginaniem arkusza, których celem jest osiągnięcie żądanego formatu. Każde miejsce zaginania arkusza to falc (złam) i po złożeniu tworzy nową krawędź.

rodzaj laminowania. Polega na pokryciu zadrukowanej powierzchni folią z tworzywa sztucznego. Dzięki foliowaniu zadrukowana powierzchnia nie tylko uzyskuje dodatkowe walory estetyczne, ale przede wszystkim zostaje usztywniona i zabezpieczona przed działaniem mechanicznym, chemicznym, promieniowaniem UV, czy wilgocią. Wyróżniamy folie matowe i błyszczące.

standardowe rozmiary arkusza papieru. W Polsce najpopularniejszym formatem jest format A4 o wymiarach 210×297 mm. Jest on zgodny z międzynarodową normą dla arkuszy papieru ISO 216 z roku 1922. Definiuje ona trzy formaty papieru A, B i C, gdzie seria C odnosi się głównie do kopert. Norma ISO 216 obowiązuje w większości krajów świata. Do wyjątków należą Kanada, Meksyk, Japonia oraz Stany Zjednoczone.

masa (ciężar) wyrobu papierniczego o powierzchni 1m2 wyrażona w gramach. Pośrednio parametr ten przekłada się na grubość papieru: najczęściej papier o gramaturze 100 g/m² jest grubości 0,1 mm (z dokładnością ok. 20%).

dział przemysłu poligraficznego, zajmujący się wykańczaniem zadrukowanych arkuszy papieru, nadawaniem im zwartej postaci. Dawniej rzemiosło.

Od roku 2007 przydzielane są wyłącznie numery 13-cyfrowe.

Przynależność do systemu numeracji ISBN jest dobrowolna.

Żródło: http://www.bn.org.pl/

format pliku graficznego. Skompresowana w sposób stratny dla jakości mapa bitowa. Ze względu na ogromne możliwości kompresji (nawet do 90%) przy niemal niezauważalnej dla ludzkiego oka stracie jakości - najbardziej popularny format graficzny w Internecie.

Źródło: http://www.novel.net.pl/slownik.html

pokrywanie zadrukowanej powierzchni lakierem. Podobnie jak foliowanie zabezpiecza i usztywnia zadrukowaną powierzchnię. Lakierować można cały arkusz bądź też tylko jej wybrane graficznie obszary (jest to tzw. lakierowanie punktowe, wybiórcze).

to najpowszechniej używany wzornik kolorów farb specjalnych (spotowych). Kolory specjalne są uzupełnieniem kolorów farb procesowych (np. CMYK). Stosowane są tam, gdzie nie jest możliwe uzyskanie odpowiedniej barwy druku przy użyciu farb procesowych (np. kolor złoty) lub w przypadku maszyn jedno czy dwukolorowych.

ma zastosowanie przede wszystkim na nośnikach reklamowych zewnętrznych (billboard, plakat). Charakteryzuje się dużą odpornością na warunki atmosferyczne. Posiada on specjalny niebieski filtr stanowiący jego spodnią warstwę, która uniemożliwia prześwitywanie grafiki spod spodu.

stosowany do średniookresowych grafik podświetlanych. Doskonale rozprasza i przepuszcza światło. Wydruki charakteryzują się bardzo dużym kontrastem i nasyceniem. Stosuje się go w reklamie typu Citylight, w zamkniętych kasetonach.

szereg otworków (dziurek lub kresek) oznaczających np. miejsca oddzielenia odcinków druków. Ułatwiają one rozdzielanie większego arkusza papieru na, z góry określone, mniejsze fragmenty. Perforacja powstaje w procesie drukowania lub przy użyciu odpowiedniego urządzenia (grzebienia), zwanego perforówką.

ilość pikseli możliwa do wyświetlenia na ekranie monitora (bądź wydruku drukarki). Jest określana jako ilość pikseli w poziomie razy ilość pikseli w pionie. Im większa rozdzielczość obrazu, tym wyższa jest jego jakość. Typowe rozdzielczości obrazu monitora to 640x480, 800x600, 1024x768 i 1200x1024.

termin poligraficzny określający zadrukowany obszar (najczęściej wąski pasek) arkusza, który zostaje odrzucony w wyniku cięcia. Uwzględnienie spadów w projekcie jest konieczne przy drukach, w których tło jest zadrukowane kolorem lub gdy elementy grafiki dochodzą do krawędzi projektu. Przyczyną są tutaj urządzenia introligatorskie - gilotyny i krajarki – których dokładność wahać się może od 3-4 mm. Publikacje pozbawione spadów mogłyby zatem w procesach introligatorskich ulec uszkodzeniu. W Polsce i Europie kontynentalnej (o ile drukarnia nie zaznaczy inaczej) przyjmuje się spady o szerokości 3 mm do 5 mm, natomiast w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii jest to wartość 1/8 cala.

to pokrywanie druków różnymi materiałami w celu zwiększenia ich wytrzymałości lub dla celów czysto estetycznych. Zapewnia ono drukom elastyczność, odporność na wilgoć oraz chroni je przed ścieraniem. Do technik uszlachetniania druku zalicza się m.in. lakierowanie i foliowanie.